En etkileyici becerilerimden biri, bir projeye başladıktan hemen sonra aslında üzerinde çalışmam gereken başka projeyi keşfetmek.
Şaşırtıcı bir istikrarla oluyor. Önümde önemli bir iş var. Belki iyi de gidiyor. Sonra başka bir fikir beliriyor.
Sıradan bir fikir değil. Bir vahiy. Aradığım şey apaçık bu. Mimarisi daha temiz, ihtimali daha büyük, zamanı daha doğru. Belki adı bile hazır.
Beynim, daha dün başladığım şeyi terk etmek için şaşırtıcı derecede ikna edici bir sunum hazırlayabiliyor.
Can sıkıcı tarafı şu: Bu fikirler ille de kötü değil. Hatta çoğu zaman iyiler. Sorunu zorlaştıran da bu. Her dikkat dağıtıcı şey açıkça saçma olsaydı öncelik belirlemek kolay olurdu.
Asıl öğrenmem gereken şu: Bir şey iyi bir fikir olabilir ve yine de bugün bütün hayatımı ele geçirmeyi hak etmeyebilir.
Fikirlere hemen itaat etmeden onları saklamakta daha iyi olmaya çalışıyorum. Yaz. Kaybolmayacakları bir yere koy. Sonra geri dön. İlk heyecan geçtikten sonra hâlâ ilginçlerse belki gerçekten zaman ayırmayı hak ediyorlardır.
Daha az meraklı olmak istemiyorum. Kendimde sevdiğim şeylerin çoğundan muhtemelen merakım sorumlu.
Yalnızca her yeni merakın mevcut düzeni deviren bir darbeye dönüşmesine izin vermemeyi öğrenmem gerekiyor.
