Başlangıçları seviyorum.
Yeni bir projenin ihtimalleri neredeyse sonsuz. Büyük soruları sorabiliyorsun: Bu ne olmalı? Nasıl çalışmalı? Onu farklı kılan ne? Mimarisi nasıl görünmeli? Her yerde keşfedilecek bir şey var.
Sonra, eninde sonunda korkunç bir şey oluyor.
Problemi anlıyorsun. Artık bitirmen gerekiyor.
Geri kalan işler çoğu zaman daha az romantik. Şunu düzelt. Bunu yaz. O uç durumu ele al. İlk kullanımı anlaşılır kıl. Yayımla. Ondan söz et. Birinden denemesini iste.
Tam o sırada yeni bir fikir olağanüstü çekici görünmeye başlıyor.
Bu aşamada yeterince çok şeyi bıraktım; aksini iddia etmenin bir faydası yok. Bitirmek, bilinçli biçimde geliştirmem gereken bir beceri. Sanırım bunun bir kısmı, bir şeyi yapmanın son bölümünün ilk bölüm gibi hissettirmeyeceğini kabul etmek.
Bir işin “Yayımla” düğmesine kadar zihnimi aynı ölçüde coşturması gerekmiyor. Bazen bitirmek yalnızca açık kalan işleri kapatmaktır.
Eskiden heyecanın kaybolmasını, projenin artık doğru olmadığına dair bir kanıt sayardım. Bazen gerçekten öyledir. Ama bazen de tamamlanmaya değer bir işin yalnızca sıkıcı bölümüne gelmişimdir.
Aradaki farkı öğrenmeye çalışıyorum.
