Bir şeyin henüz ne olacağını bilmediğim o ilk anları seviyorum.

Yeni bir düşünceyle karşılaşmayı, bilmediğim bir şeyin peşine düşmeyi, küçük bir sorunun beni hiç beklemediğim yerlere götürmesini. Bazen bir sözcüğün geçmişini merak ederken kendimi yüzyıllar öncesinde buluyorum. Bazen gelişigüzel duyduğum bir cümle, günlerce başka şeyler düşünmeme neden oluyor.

Başlangıçtaki sorumu unuttuğum bile oluyor.

Pek de üzülmüyorum.

Eskiden bir konudan diğerine böyle geçip durmayı biraz dağınıklık olarak görürdüm. Şimdi bunun sayesinde öğrendiğim, gördüğüm, düşündüğüm onca şeyi hatırlayınca o kadar emin olamıyorum. Bazı şeylerin bir yere varması gerekmiyor. Bir süreliğine ilgimi çekmiş olmaları bile yeterli.

Ama başlangıçları yalnızca merak ettiğim için sevmiyorum galiba.

Başlangıçların kendine özgü bir ferahlığı var. Henüz hiçbir şeyi açıklamak, savunmak, sürdürmek zorunda değilim. Vereceğim kararların sonuçlarıyla karşılaşmadım. Bir şeyin nasıl olması gerektiğine dair fikrimi değiştirmek için önce nasıl olduğuyla hesaplaşmam gerekmiyor.

Her şey başka türlü olabilir.

Sonra zaman geçiyor.


Bazen bir konuşmanın ortasında, söylenen bir şeyin bana uymadığını fark ediyorum. Bazen herkesin doğal karşıladığı bir beklentiye takılıyorum. Bazen de kendi verdiğim bir karara bakıp neden öyle yaptığımı anlamıyorum.

Bunlar her zaman büyük meseleler değil. Çoğu, üzerinde durulmayacak kadar küçük görünüyor.

İlginç olansa, bir şeyin yerli yerinde olmadığını fark etmekte zorlanmazken nedenini açıklamakta zorlanmam.

Bazen neyin yanlış olduğunu biliyorum ama bunu anlatabilmek için nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. Sanki bir cümle kurabilmek için önce başka on cümle kurmam gerekiyor. Üstelik o on cümleyi bulmak için de biraz düşünmek.

Bir noktada vazgeçiyorum.

İtiraz etmek yerine uyum sağlıyorum. Açıklamak yerine susuyorum. Bir şeyi değiştirmek için harcayacağım çaba, olduğu gibi bırakmaktan daha büyük görünüyor.

O an için mesele kapanıyor.

Ama her zaman bitmiyor.

Bazen küçük bir rahatsızlık, başka birinin yanına yerleşiyor. Sonra bir başkası geliyor. Ne zaman başladıklarını, hangi kararı neden verdiğimi, neleri içime attığımı unutuyorum. Geriye yalnızca artık hiçbir şeyin tam olarak yerine oturmadığı hissi kalıyor.

İşte o zaman yeniden başlamak istiyorum.

Her şeyi en başından düşünmek. Eski kararların, alışkanlıkların, açıklayamadığım o küçük uyumsuzlukların olmadığı bir yere dönmek.

Belki de başlangıçların çekiciliğinin bir kısmı burada.

Henüz hiçbir şey birikmemiş oluyor.


Uzun süre bunu çabuk sıkılmakla açıkladım. Bir şeye heyecan duymak, onu tanıdıkça ilgiyi kaybetmek, sonra başka bir şey aramak.

Bazen gerçekten böyle oluyor.

Ama bazen de sıkılmıyorum. Hâlâ önemsiyorum. Hatta belki tam da önemsediğim için, bir şeylerin istediğim gibi olmadığını görmezden gelmek zorlaşıyor.

Yeniden başlamak, neyin yanlış gittiğini bulmaktan daha kolay geliyor.

Tabii bunun da bir tuhaflığı var. Her şeye baştan başladığımda, bir süre sonra yine aynı yerde bulabiliyorum kendimi. Bu kez başka kararlarla, başka alışkanlıklarla, başka küçük rahatsızlıklarla.

Sıfırdan başlamak, insanın kendisini de sıfırlamıyor.

Yine de her vazgeçişi bir kaçış olarak görmek istemiyorum.

Bazı şeyler gerçekten bitiyor. Bazı meraklar cevaplarını buluyor. Bazı yolları yalnızca nereye çıktıklarını görmek için yürüyorum. Oradan dönmek de yolculuğun bir parçası.

Hayatım boyunca öğrendiğim şeylerin çoğu, sonuna kadar gitmediğim yolların üzerinde duruyor.

Bundan vazgeçmek istemiyorum.

Ama bazen, bir şeyin gerçekten sona ermesiyle benim artık orada kalmak istememem arasındaki farkı kaçırıyor olabilirim.

Belki bir şeyi eskisi kadar heyecan verici bulmamam, onun artık bana verecek bir şeyi kalmadığı anlamına gelmiyordur. Belki de her şeyin yerine oturmasını beklerken, bazı şeylerin ancak zamanla yerini bulabileceğini unutuyorum.

Bilmiyorum.

Başlangıçları hâlâ seviyorum. Sanırım hep seveceğim.

Ama son zamanlarda başka bir şeyi daha merak ediyorum.

Her seferinde başa dönmezsem ne olur?